Jóna Hlíf Halldórsdóttir teflir gjarnan texta og náttúrumyndum saman á óvæntan hátt. Verk hennar skapa ekki aðeins tengingar þar á milli heldur lýsa stundum gjánni sem getur skapast í tilraunum okkar til að lýsa náttúru, nefna hana og skilgreina. Í verkum Jónu Hlífar verða textar oft að efnislegum hlut þar sem efniviðurinn skiptir máli; stafir standa uppréttir eins og skúlptúrar og eru ýmist úr viðkvæmum pappír, veðruðum kopar, áli. Öðrum textum er miðlað með speglun, lýsingu og skuggum. Með því að gefa bókstöfum þetta sjálfstæða líf verða sjálfar byggingareiningar textanna í brennidepli, ekki bara boðskapur þeirra, og tvinnast saman við önnur endurtekin þemu í verkum Jónu Hlífar, til dæmis samspil hins efnislega og hins óáþreifanlega, hins viðkvæma og hins sterka, þess sem er hverfult og þess sem endist.
