Hildur Hákonardóttir hefur í gegnum tíðina tvinnað saman list og aktívisma, kvenréttindabaráttu og náttúruvernd. Í bókinni Rauður þráður segir Sigrún Inga Hrólfsdóttir að í viðhorfi Hildar felist „tónn safnarans, mannveru sem nýtir sér það sem umhverfið leggur til“ og þar með „andóf við heimsmynd samtímans þar sem maðurinn reynir að stjórna náttúrunni“. List Hildar sé „samofin, í orðsins fyllstu merkingu, starfi hennar á sviði jafnréttisbaráttu kvenna, menntunar, safna og ræktunar“ og dæmi um það hvernig „þekking á einu sviði getur orðið að verkfæri í öðru samhengi, en til þess þarf að beita skapandi hugsun“.
