Þórdís Adalsteinsdóttir er þekkt fyrir sérstætt og oft á tíðum súrrealískt myndmál, þar sem hún teflir saman dulkóðaðri samfélagsgagnrýni og persónulegum táknum. Sambönd eru áberandi þema og oft í samhengi hins meir-en-mannlega. Eðli þeirra spannar
Sigga Björg Sigurðardóttir hefur lengi skapað verk þar sem samruni, umbreytingar og hreyfing eru aðalþemu. Blekteikningar hennar minna stundum í senn á dýr, plöntur og fólk. Þessar súrrealískar verur, sem stundum flæða hver inn í
Sigrún Inga Hrólfsdóttir skynjar huglæg áhrif náttúrulegra efna eins og endorfíns, oxýtósíns og estrógens sem liti. Sjónræn birtingarmynd ósýnilegra krafta eins og átaka, löngunar, ástar og vellíðunar afhjúpar flókinn vef tilfinninga, stjórnmála, vísinda og valdatengsla.
Peter Holst Henckel beitir lúmskum leiðum til að nota list til samfélagsgagnrýni, í þessu tilfelli með notuðum, hversdagslegum, fundnum hlutum. Verk hans sýna hvernig endurvinnsla og sjálfbærni, eins og að gera litlar breytingar á hlutum
Laura Ortman er fiðluleikari, tónskáld og ástríðufullur talsmaður samstarfs af ýmsum toga. Hún skapar fjölbreytileg verk, meðal annars á hljómplötum, með lifandi flutningi og í kvikmyndatónlist. Laura hefur sterka tengingu við myndlist, þar sem hún
Kristinn Már Pálmason vinnur með tákn og form og notar til þess skapalón sem hann notar gjarnan aftur og aftur þótt alltaf bætist ný við. Þau eru svo mikill hluti af sköpunarferlinu að honum finnst
Jóna Hlíf Halldórsdóttir teflir gjarnan texta og náttúrumyndum saman á óvæntan hátt. Verk hennar skapa ekki aðeins tengingar þar á milli heldur lýsa stundum gjánni sem getur skapast í tilraunum okkar til að lýsa náttúru,
Hildur Hákonardóttir hefur í gegnum tíðina tvinnað saman list og aktívisma, kvenréttindabaráttu og náttúruvernd. Í bókinni Rauður þráður segir Sigrún Inga Hrólfsdóttir að í viðhorfi Hildar felist „tónn safnarans, mannveru sem nýtir sér það sem
Hekla Dögg Jónsdóttir beinir oft sjónum okkar að landamærunum sem við drögum upp: milli hins innra og ytra, eða ósýnilegu línunni þar sem tvö höf mætast. Samræða og samvinna eru mikilvægir þættir í list hennar,
Camilla Thorup gerir keramikskúlptúra af náttúrumótífum með sterkum vistfræðilegum og pólitískum undirtónum er hún beinir athyglinni að hlutverki mannkynsins í hringrás náttúrunnar og þeim vistsporum sem við skiljum eftir okkur: „Sem lífverur erum við hluti